Mantra OM

OM (także AUM) jest najświętszą sylabą hinduizmu, a także w buddyzmie tybetańskim. Postrzegana jest jako dźwięk powstania Wszechświata. Zgłoskę OM uważano za złożoną z 3 elementów (A + U + M), przy czym ową triadę interpretowano na najróżniejsze sposoby np. jako symbol trzech światów: nieba, ziemi i przestworu pośredniego; trzech bóstw tworzących oraz reprezentowanych przez nie faz istnienia kosmosu: powstawania (Brahman), trwania (Wisznu) i zagłady (Shiva); trzech Wed: Rygzuedy, Jadźurwedy i Athanuawedy itd. Sylaba ta stanowi symbol hinduizmu.

AUM w sanskrycie znaczy „kłaniam się, zgadzam się, akceptuję”. Akceptuję me nieśmiertelne przeznaczenie. Akceptuję rację mego istnienia. Akceptuję moją odpowiedzialność bycia. Akceptuję składniki mej rzeczywistości. Akceptuję Płomień jako Boga we mnie.

Om to sylaba będąca najważniejszą mantrą; pierwotny dźwięk. Z reguły wymawia się ją samą. Na niej opierają się liczne mantry, np. Om namah shiwaya, mantra współczucia Om mani padme hum. Ich wibracje mają wywoływać określone zmiany energetyczne u człowieka. Także wtedy, gdy recytujący nie zna sanskrytu i nie rozumie sensu słów.
Rozróżniamy cztery fazy, stopnie dźwięku OM. Na trzy pierwsze składają się litery A-U-M, a czwartą jest ich echo.
Litera A - symbolizuje początek, przejawienie oraz rozwój. Reprezentuje grube, gęste ciało i stan jawy.
Litera U - odpowiada trwaniu. Reprezentuje subtelne ciało i stan snu z marzeniami sennymi.
Litera M - symbolizuje rozpad, zamieranie i inwolucję. Reprezentuje ciało przyczynowe oraz stan głębokiego snu, śmierci i inne stany nieświadomości.

Jest to ogólny opis liter A-U-M, który można dowolnie rozwijać. Najistotniejsze znaczenie OM było, jest i będzie zawsze poza światem nazw i określeń, poza dziedziną języka, gdyż skończone nigdy nie obejmie nieskończoności. Toteż nie może być innych opisów, jak tylko symboliczne.

Mantrę OM wypowiadamy układając język i gardło do wymówienia aaa.., natomiast usta do wymówienia uuu.., dzięki czemu powstaje dźwięk ooo... Powoli zamykamy usta i kończymy wibrację wymawiając mmm... Przejście między poszczególnymi fazami jest płynne, dźwięk jest jednakowo intensywny i wysoki. W skupieniu obserwujemy, jak przy zmianie dźwięku wibracje postępują z dołu do góry: dół i środek płuc (aaa..), szyja (uuu..) i głowa (mmm..).

 

 

 

 

copyright by Mandala © 2016 01studio.eu